Pieczęć lakowa.

Pieczęcie służą przede wszystkim do uwierzytelnienia dokumentów, w szczególności tych, które są legalnie importowane. Istnieją dwa główne sposoby, w jakie można dołączyć pieczęć do dokumentu. Może być nakładany bezpośrednio na powierzchnię papieru lub pergaminu, lub np. na plombę. Zwisająca plomba może być przymocowana do sznurków lub wstążek i do dwóch końców paska pergaminu, gwintowanych otworów lub szczelin wyciętych w dolnej krawędzi dokumentu: dokument jest często składany podwójnie w tym miejscu, aby zapewnić dodatkową siłę. Alternatywnie, pieczęć może być przymocowana do wąskiego paska materiału dokumentu, pokrojona i złożona w dół, jako ogon lub język, ale nie odłączona. Celem we wszystkich przypadkach jest pomoc w zapewnieniu autentyczności poprzez zachowanie integralności związku między dokumentem i pieczęcią oraz zapobieganie ponownemu wykorzystaniu pieczęci. Jeśli fałszerz spróbuje usunąć nałożoną pieczęć z jej dokumentu, lak prawie na pewno pęknie. Zwisająca pieczęć jest łatwo odrywana przez przecięcie sznurków lub pasków pergaminu, ale fałszerz miałby wtedy wielką trudność z przyczepieniem laku do innego dokumentu. W średniowieczu większość pieczęci była zwisająca. Zostały one dołączone zarówno do instrumentów prawnych, jak i do listów patentowych nadających prawa lub przywileje, które miały być dostępne dla wszystkich do obejrzenia. W przypadku ważnych transakcji lub porozumień pieczęcie wszystkich stron porozumienia, jak również świadków, mogą być dołączone do dokumentu, a zatem po jego wykonaniu zawierałoby kilka pieczęci. Większość rządów nadal załącza pieczęcie lakowe do listów patentowych. W przeciwieństwie do tego, pieczątki stosowane były pierwotnie i używane do zamykania zamykanego dokumentu: to znaczy, że dokument byłby składany, a pieczęć nakładana w taki sposób, że przedmiot nie mógłby zostać otwarty bez złamania pieczęci. Zastosowane pieczęcie zostały użyte na listach zamkniętych i paczek wskazujących, czy przedmiot został otwarty lub zmieniony, ponieważ opuścił nadawcę, jak również dostarczając dowody, że przedmiot faktycznie był od konkretnego nadawcy. W późniejszym okresie pieczęci zaczęto powszechnie używać w ten sposób do prywatnych listów. Pisarz powinien złożyć wypełniony list, wlać lak nad złącze utworzone przez górną część strony, a następnie opieczętować. Rządy czasami wysyłały listy do obywateli pod rządową pieczęcią tylko dla ich oczu, znane jako tajne listy. Ogólnie rzecz biorąc, pieczęcie nie są już używane w ten sposób, z wyjątkiem celów ceremonialnych. Jednakże stosowane pieczęcie zaczęły być również stosowane w instrumentach prawnych stosowanych bezpośrednio na powierzchni dokumentu, tak że nie było potrzeby ich łamania i to wykorzystanie trwa do dnia dzisiejszego.

pieczęć do lakuHistorycznie większość pieczątek miała konstrukcję okrągłą, chociaż znane są również owale, trójkąty, kształty tarczy i inne wzory. Projekt generalnie obejmował element graficzny, otoczony tekstem biegnącym po obwodzie. Opis składał się najczęściej z słów pieczęć i nazwisko rodowe, albo po łacinie, albo w miejscowym języku potocznym: łacińskie słowo Sigillumus było często skracane do prostego S :. Czasami opis był formą motta życiowego właściciela. W średniowieczu stało się zwyczajem, że pieczątki kobiet i duchownych otrzymały kształt owalny. Centralną grafiką była często postać właściciela lub (w przypadku kościelnych pieczęci) świętego. Średniowieczni mieszczanie używali szerokiej gamy różnych emblematów, ale niektórzy mieli pieczęcie, które zawierało obraz związany z ich pracą. Wosk lakowy był naturalnie żółtawy lub jasnobrązowy, ale mógł być sztucznie barwiony na czerwono lub zielono. W niektórych średniowiecznych kancelariach królewskich różne kolory wosku były zwyczajowo używane do różnych funkcji lub departamentów państwowych, lub do odróżniania grantów i dekretów dokonywanych na wieczność z bardziej efemerycznych dokumentów. W matrycach do pieczęci lakowych niekiedy używano mniejszych wypukleń, które mogłoby posłużyć zaimponowaniu niewielkiemu emblematowi na odwrocie wycisku. W niektórych przypadkach pieczęć i kontr-pieczęć byłyby przechowywane przez dwie różne osoby, aby zapewnić element podwójnej kontroli procesu uwierzytelniania. Czasami duża pieczęć urzędowa, która może znajdować się pod opieką urzędników, musiałaby być zapieczętowana przez osobę, w imieniu której została ona.  Pieczęć lakowa może przybrać formę sygnetu, a więc będzie mniejsza. Inne lakowe pieczęcie były dwustronne, z rozbudowanymi i równorzędnymi awersjami i rewersami. Wrażenie powstanie poprzez ścisłe połączenie obu matryc i wosku za pomocą wałków lub później prasy dźwigniowej lub prasy śrubowej. Niektóre średniowieczne pieczęcie były jeszcze bardziej złożone, obejmując dwa poziomy wrażeń po obu stronach wosku, które posłużyłyby do stworzenia sceny o trójwymiarowej głębi. Po śmierci posiadacza pieczęci, jako znaku ciągłości, syn i spadkobierca mogą wprowadzić nową pieczęć z takimi samymi symbolami i elementami projektu, jak te używane przez jego ojca. Używanie pieczęci przez majętnych ludzi z pozycją było powszechne przed erą chrześcijańską, ale najwyżsi funkcjonariusze Kościoła przyjęli ten zwyczaj. Występuje pieczątka w jednym z listów św. Augustyna i wskazuje, że użył pieczęci. Praktyka się rozprzestrzeniła i wydaje się, że król Clovis przyjmuje ją za pewnik na samym początku dynastii Merowingów. Późniejsze synody kościelne wymagają, aby listy pod pieczęcią biskupa były przekazywane księżom, gdy z jakiegoś powodu zgodnie z prawem opuścili swoją właściwą diecezję. Takie orzeczenie zostało uchwalone w 813 roku. Papież Mikołaj I w tym samym wieku narzekał, że biskupi Dole i Reims wbrew zwyczajowi, wysłali swoje listy do niego niezapisane. Zwyczaj biskupów posiadających pieczęcie może od tej daty być dość ogólny. Pieczęcie są również umieszczane na architektonicznych lub inżynieryjnych dokumentach budowlanych lub na rysunkach z badania terenu, w celu potwierdzenia tożsamości licencjonowanego specjalisty, który nadzorował projekt. W zależności od organu właściwego dla projektu, pieczęcie te mogą być stemplowane i podpisywane, lub w niektórych sytuacjach komputerowo skanowany faks z oryginalnej pieczęci zatwierdzonej za pomocą cyfrowego certyfikatu należącego do specjalisty może być dołączony do zabezpieczenia plik komputerowy. Tożsamości na zawodowych pieczęciach określają odpowiedzialność prawną za wszelkie błędy lub zaniechania, a w niektórych przypadkach odpowiedzialność finansową za ich korektę, jak również za terytorium ich odpowiedzialności. W niektórych krajach wymagane jest aby zawodowy inżynier pieczętował dokumenty zgodnie z ustawą i przepisami dotyczącymi zawodu inżyniera. Profesjonalni inżynierowie mogą również być prawnie upoważnieni do pieczętowania każdego przygotowywanego dokumentu. Pieczęć identyfikuje pracę wykonywaną przez lub pod bezpośrednim nadzorem licencjonowanego inżyniera zawodowego i zapewnia odbiorcy dokumentu, że praca spełnia normy oczekiwane od doświadczonych profesjonalistów, którzy biorą osobistą odpowiedzialność za swoje wyroki i decyzje. Znaczenie pieczęci jako środka uwierzytelniania wymagało, aby gdy władza przeszła w nowe ręce, stara pieczęć powinna zostać zniszczona. Gdy papież umrze, pierwszym obowiązkiem kardynała jest przejęcie ,,Pierścienia Rybaka” – papieskiego sygnetu i udowodnienie, że został rozbity. Podobna praktyka panowała w średniowieczu i często jest o nią wspominana przez historyków, ponieważ wydaje się, że była to kwestia jakiejś ceremonii. Praktyka ta jest mniej powszechnie potwierdzana w przypadku średniowiecza, ale z pewnością miała miejsce. Srebrne matryce z pieczęci zostały znalezione w grobach dwunastowiecznych królowych Francji. Zostały one prawdopodobnie celowo pochowane celem anulowania. Kiedy król James II został zdetronizowany w chwalebnej rewolucji 1689, powinien on rzucić Wielką Pieczęć Królestwa do Tamizy przed wylotem do Francji, aby zapewnić, że mechanizm rządowy przestanie funkcjonować. Nie jest jasne, ile jest prawdy w tej historii, ale z pewnością pieczęć została odzyskana: następcy Jakuba, William III i Mary użyli tej samej matrycy Wielkiej Pieczęci, dość brutalnie zaadoptowanej – być może całkiem celowo, by pokazać ciągłość rządu. Powiązana praktyka niszczenia znajduje się wśród kowali: ich dotyk (stempel użyty na gorącym metalu do pokazania, kto go zrobił) jest niszczony po ich śmierci. Pierścienie sygnety mają płaską ramkę, zwykle szerszą niż reszta obręczy, która jest dekorowana, zwykle wklęsłym, dzięki czemu pozostawi reliefowy odcisk, gdy pierścień zostanie wciśnięty w miękki wosk lakowy lub podobny materiał. Używano ich od czasów starożytnych jako osobistej pieczęci. W ostatnim czasie wzór jest na ogół herbem, wykonanym przez grawerowanie w metalach szlachetnych. Agat jest częstym materiałem, opaska sprawia wrażenie kontrastu z podłożem. Większość mniejszych sygnetów klasycznych grawerowano prawdopodobnie jako pieczęcie na naszyjniku. Metalowe sygnety mogą być również odlane, co może być tańsze, ale daje gorszą jakość pieczętowania. Noszenie sygnetów sięga starożytnego Egiptu; charakterystyczny podpis osobisty nie został opracowany w starożytności, a większość dokumentów potrzebowała pieczęci. Pieczęć faraona jest wymieniona w Księdze Rodzaju. „Usunąwszy swój pierścień sygnet z jego ręki, faraon położył go na ręce Józefa, przyszykował go w szaty z bisioru i nałożył mu na szyję złoty łańcuszek”. Choć dziś rzadziej spotykane i bardzo rzadko wykorzystywane do ich przeznaczenia jako pieczęci, sygnety są nadal noszone, szczególnie w Europie i niektórych innych kulturach. Ponieważ jest on używany do potwierdzania autorytetu jego posiadacza, pierścień również był postrzegany jako symbol jego mocy, co jest jednym z wyjaśnień jego włączenia w regalia niektórych monarchii. Po śmierci papieża zniszczenie jego sygnetu jest nakazanym aktem oczyszczającym drogę do wiecznego odpoczynku, a następnie wyboru nowego papieża. Sygnety są również używane jako pamiątka lub atrybut członkostwa, np. Pierścień klasy (zwykle noszą herb lub herb szkoły). Można również mieć ich inicjały wygrawerowane jako oznaka ich osobistej postawy; jednak historycznie monogramy w pierścieniach były dla mniej szlachetnych klas. Od co najmniej XVI wieku istnieją również pseudo-sygnety, w których grawerowanie nie jest w odbiciu lustrzanym i tak jak powinno być, jeśli napisy mają być poprawnie odczytane z laku.

 

e-pieczatki24.pl ul. Mołdawska 27A/1 61-614 Poznań Tel.: 618 520 060 E-mail: biuro@e-pieczatki24.pl NIP: 972 125 19 55